Prolog

Hah! Moje życie? Hmm... jest cudowne, wręcz powiedziałabym perfekcyjne, cóż jeszcze mogę dodać aaa no tak moi rodzice są najlepszymi na świecie, okazują swoją miłość i zrozumienie codziennie, dbają o mnie jak nikt inny... domyślam się że już wyczuliście ten sarkazm..., taa może i bym chciała żeby było tak cukierkowo jak sobie wyobrażam, ale z rzeczywistością niestety nie wygram, poprostu miało tak być... jedni mają lepiej zaś drudzy gorzej, kolej rzeczy... Te sztuczne uśmiechy, gesty wszystko to pod publikę, aby ludzie nie wiedzieli, jacy jesteśmy, a raczej jacy są moi rodzice. Sztywni, oschli, bez jakiegokolwiek zrozumienia mnie i moich potrzeb. Myślę, że po części to praca ich tak zmieniła, bo przecież prawnicy w swojej dziedzinie muszą być odpowiedzialni, poważni, co jak widać po czasie przelało się na nasze życie prywatne. Mówi się, że pracy nie należy przedkładać nad życie rodzinne, ani mieszać jej z życiem prywatnym, w naszym przypadku to właśnie miało miejsce, chociaż tylko ja na tym ucierpiałam, bo moja siostra Emma, z niewiadomych dla mnie powodów, może dlatego, że urodziła się wcześniej, chociaż nie wiem jaki to ma sens, ma znacznie lepiej ode mnie, przynajmniej tak odczuwam..., a ja? ja musze zapracować na wiele rzeczy, które ona ma. Kompletnie nie ogarniam ich toku rozumowania, no ale cóż... A jeszcze teraz ta przeprowadzka, nie wiem już która z kolei..., ale już mam ich dosyć, zaaklimatyzuję się, zaprzyjaźnie, a tu tatuś nagle wszystko niszczy, wyskakując z innym mieszkaniem, w zupełnie odległym miejscu od aktualnego, ale co go interesuje opinia innych, jedziemy i już, nie ma żadnych za ani przeciw... , bo jeśli chodzi tu o dużo lepszą kasę, to poprostu nawet jakbym płakała czy błagała go na kolanach, nie ugiął by się... Jednak mam nadzieje, że zostaniemy tam na dłużej, zawsze chciałam mieszkać w Londynie, zobaczymy co się wydarzy...